گوگل «کشت حالت جادویی» را روی Willow اجرا کرد: کاهش ۴۰ برابری خطا در یکی از سختترین گلوگاههای کامپیوتر کوانتومی
Google Quantum AI در مقالهای در Science نشان داد کشت حالت جادویی روی پردازندهی Willow کار میکند: کاهش حدود ۴۰ برابری خطا، وفاداری ۹۹٫۹۹ درصد برای T-state و انتقال موفق از کد رنگی به کد سطحی.
17 Oct 2026 · 3 min read · گوگل · کامپیوتر کوانتومی · Willow · Google Quantum AI · تصحیح خطای کوانتومی · Magic State

تیم Google Quantum AI نشان داده که ایدهای به اسم «کشت حالت جادویی» (Magic State Cultivation) فقط روی کاغذ نیست و روی پردازندهی کوانتومی Willow واقعاً کار میکند. نتیجه: کاهش حدود ۴۰ برابری خطا نسبت به حالت بدون کشت، و رسیدن به وفاداری (fidelity) منطقی رکورد ۹۹٫۹۹ درصد برای T-stateها. مقالهی این کار ۱۵ اکتبر در مجلهی Science منتشر شد.

گلوگاه «حالت جادویی» چیست؟
برای اینکه کامپیوتر کوانتومی «همهمنظوره» باشد و الگوریتمهای مفید را اجرا کند، به مجموعهای از عملیات نیاز دارد که بعضیهایشان (مثل گیت T) با کدهای تصحیح خطای رایج ارزان درنمیآیند. راهحل استاندارد ساختن حالتهای جادویی است: حالتهای کوانتومی باکیفیتی که با مصرفشان این گیتهای گران پیاده میشوند.
مشکل اینجاست که ساختن این حالتها با کیفیت کافی (معمولاً با روش «تقطیر» یا distillation) خیلی پرهزینه است. طبق برخی برآوردها تا ۹۵ درصد ظرفیت یک کامپیوتر کوانتومی ممکن است صرف تولید حالت جادویی شود. هر حالت هم فقط یک بار مصرف میشود. این گلوگاه از حدود سال ۲۰۰۴ شناخته شده بود.

کشت بهجای تقطیر
در سال ۲۰۲۴، Craig Gidney، Noah Shutty و Cody Jones از گوگل ایدهی «کشت» را مطرح کردند. این روش مثل یک فیلتر عمل میکند: یک حالت پرنویز را در ناحیهی کوچکی از تراشه تزریق میکنی، با یک سری اندازهگیری هماهنگ خطاها را چک میکنی و هر تلاش معیوب را دور میریزی. آنچه میماند یک حالت بسیار تمیز است که همزمان به یک کد بزرگتر و قابل استفاده منتقل میشود.

آزمایش روی Willow
- کشت روی یک کد رنگی (color code) با فاصلهی ۳ اجرا شد و خطا حدود ۴۰ برابر کم شد؛ البته به قیمت نگه داشتن فقط حدود ۸ درصد تلاشها.
- تیم حالت کشتشده را از کد رنگی به یک کد سطحی (surface code) با فاصلهی ۵ «پیوند» زد و نشان داد حالت خالصشده در این انتقال روی سختافزار واقعی سالم میماند.
- یکی از جالبترین بخشها: دادههای اولیه انگار قوانین فیزیک را نقض میکردند. بعد از ماهها معلوم شد نویز ناشی از drift تجهیزات و تغییر دما، روش اندازهگیری مرجع تیم را بیاعتبار کرده. راهحل، یک تکنیک بنچمارک جدید بود که از خود کشت برای اندازهگیری کیفیتش استفاده میکند.

خود گوگل هم میگوید هنوز باید این روش در مقیاس بزرگتر نشان داده شود و چالشهای فنی زیادی باقی مانده. این یک اثبات اصل روی سختافزار است، نه حل کامل مشکل منابع.
نظر من
به نظرم این از آن خبرهای کوانتومی است که بیشتر از تیترهای «برتری کوانتومی» ارزش دارد. مشکل واقعی کامپیوتر کوانتومی تعداد کیوبیت نیست، هزینهی تصحیح خطا و همین حالتهای جادویی است. اگر کشت در مقیاس جواب بدهد، اندازهی ماشینی که برای کارهای مفید لازم است بهطور جدی کوچک میشود.
همزمانیاش هم جالب است: همین هفته Anthropic نشان داد Claude مدارهای کوانتومی کارآمدتری طراحی میکند. یک طرف سختافزار و تصحیح خطا ارزانتر میشود و طرف دیگر الگوریتمها سبکتر. برای ما برنامهنویسها پیام عملی روشن است: مهاجرت به رمزنگاری پساکوانتومی دیگر کاری برای «یک روزی» نیست. ولی هیجان را هم کنترل کنیم: نگه داشتن ۸ درصد تلاشها و فاصلهی ۳ هنوز خیلی با یک کامپیوتر کوانتومی کاربردی فاصله دارد.
منابع: وبلاگ گوگل، مقاله در Science و نسخهی arXiv
Comments +
00No comments yet — be the first. هنوز نظری ثبت نشده؛ اولین نفر باش.